Niemiecka część Görlitz stanowi historyczne centrum dawnego Zhořelca, podczas gdy wschodnia dzielnica po drugiej stronie Łużyckiej Nysy stanowi dziś polskie miasto Zgorzelec. Osada powstała na ważnym skrzyżowaniu szlaków handlowych łączących Czechy z północnymi miastami hanzeatyckimi oraz Wrocław z Turyngią. Pierwsza wzmianka pisemna o osadzie „villa Göerlitz” pochodzi z 1071 roku.

Dzięki korzystnemu położeniu Görlitz szybko rozwijało się i stało się ważnym centrum handlowym. W 1329 roku miasto zostało ponownie włączone do Królestwa Czeskiego, a za panowania Karola IV przeżywało swój rozkwit. W latach 1346–1396 było częścią lużyckiego Związku Sześciu Miast. Po wojnie trzydziestoletniej miasto przeszło pod panowanie Saksonii, a w 1815 roku do Prus.

Miasto przetrwało II wojnę światową prawie bez szwanku. Po 1945 roku Łużycka Nysa stała się nową granicą niemiecko-polską, dzieląc miasto na Görlitz i Zgorzelec.

Do zabytków należą m.in. kościół św. Piotra i Pawła, średniowieczny Waidhaus, ratusz na Dolnym Rynku oraz forteczna wieża Kaisertrutz, dziś część muzeum.